Zdrada to doświadczenie osnute tajemnicą, zakazami i tabu a jednocześnie powszechne i można rzec, stare jak ludzkość.
Bywa, że pogrąża zarówno osobę zdradzoną, jak i zdradzającą w głębokim kryzysie egzystencjalnym i psychologicznym. Wywołuje emocjonalne zamieszanie, w którym splatają się miłość i nienawiść, pożądanie i wstręt. Jednocześnie może stać się momentem przełomowym — wyzwalaczem zmiany i rozwoju relacji.
Z perspektywy psychoanalitycznej zdrada jawi się jako wydarzenie relacyjne o głębokich korzeniach w nieświadomości indywidualnej i społecznej. Odwołując się do koncepcji pola relacyjnego w psychoterapii, zaproszę słuchaczy do wspólnego namysłu nad tym, do jakiej intersubiektywnej przestrzeni para, której przydarzyła się zdrada, zaprasza terapeutę — i jakie wyzwania oraz możliwości otwiera to w pracy klinicznej.